“Işık toplayın” dedi tanrılar. “Dünyanın her yanından. Sulara düşmüş, dağlara çarpmış, sedir dalları arasında kırıla kırıla toprağa düşmüş tüm ışıkları toplayın.
Gecenin karanlığını bir an önce bitirmek için pusuda sabahı bekleyenleri de toplayın. Çam dallarına asılı sabah damlalarında tutulu ışıkları bile alın. Her yere bakın; erkeklerin yüreklerinde sıkışıp kalmış, genç kızların gözlerinde ışıldayan ve siyah saçlarda bile altın gibi dökülen ışıkları unutmayın. Buğday başaklarını da unutmayın hiçbir yerde saklı bir ışık kalmasın.
En çok da alacakaranlıkta gitmemek için ısrar eden kızıl inatçı kızıl ışıkları toplayın. En son, güneşte asılı kalmış ebediyen parlayan ışıkları da tutun saçlarından.”
Ve böylece tüm ışıklar toplandı. Ama kimseler bunca ışığı neden topladıklarını bilemiyordu. Sonunda yeni emir geldi: Bu kez tanrılar “dünyanın en güzel yerini bulun ve tüm ışıkları dökün üstüne, iyice yıkanıp parıldasın; yıl boyunca gün yüzü görsün, ışıldasın” dediler.
Arandı tarandı ve sonunda bulundu en özel şehir. Bir yanı deniz bir yanı dağlardı. Serpiverdiler topladıkları tüm ışıkları üstüne. Deniz mavileşti, kayalar parıldayıp heykelleşti; ağaçlar yemyeşil oldu. Bir sihirli ışık düştü vadilere, ovalara. Portakallar, muzlar, başaklar her biri birer güneş oluvermişti. Denizlerde yüzenler yelkenler değil güneşti sanki, keçiler bile boynuzlarında güneşle geziyordu. Ak kanatlı ışık kuşları irili ufaklı güneşcikler gibi uçuyorlardı gökyüzünde. Kelebekler çırpıyorlardı ışıklarla donatılmış rengârenk kanatlarını.
Bunca ışıktan kültürler türedi, sanat üredi, çağlar boyu heykellere, resimlere, mimariye yansıdı. Roman oldu şiir oldu, müziklere saklandı aydınlıklar en güneşin altında.
Şiir söyler, şarkı söyler sedirler
Dans eder ardıçlar eteklerinde
Sipsinin ucundan dökülen binlerce yıldır.
Taştır, tuğladır, ahşaptır tuvaldekiler.
Mermerden yontulan ölü tanrılar değil
Antalya’dır.
Bir kent değil
Zamandan derlenmiş eşsiz bir hikâyedir.
Tepesinde eksilmez güneş
Eteğinde ufuksuz deniz
En güzel hikâyedir.
“Güneşlerle bezenmiş bu aydınlık memlekete bir de isim lazım” dediler; sordular tarih babaya. O da “Antalya” olsun dedi. O gün bu gündür Antalya, ışık arayanların baş ziyaretgâhı oldu.
Işıksız yaşamaktan bıkmış milyonlarca talihsiz insan, ışık fakiri ülkelerden güneş toplamaya geldiler. Işığın başkenti olduğu için turizmin başkenti oldu. Işıklar altında yeşermiş uygarlıkların merkezi olduğu için ve ışıklar altında cennete dönen doğa için geldiler. Güneşle aralarında bulut olmasın diye geldiler.
Kendi kentleri kar altındayken bile kışın dahi eksilmeyen güneş için Antalya’ya geldiler. Tıpkı aynı bereketli güneş ve deniz ülkesi için gelen büyük liderler Büyük İskender, Attalos, Hadrian, Keyhüsrev, Keykubat, Yavuz Sultan Selim, Yıldırım Beyazıt ve Mustafa Kemal Atatürk gibi.
Tesadüf değil antik çağların Antalya baş tanrısının Apollon olması. Işık tanrı Apollon geleceği bilen aydınlığın tanrısı. Tesadüf değil antik çağların aydınlık bilgelerinin yurdu olması: Gelmiş geçmiş en ünlü iş adamı Opramoas ve en ünlü hekim Herakleitos Rhodiapolisli-Kumlucalı; İlk Kadın Belediye Başkanı Plancia Magna ve Matematikçi-Filozof Apollonios ile Hekim
Asklepiades Pergeli-Aksulu; hekim Athenaios Attaleialı, Artemidoros, Mnemon ve Markellos Sideli; ünlü filozof Diogenes Oinoandalı; şair Olen Ksanthoslu-Kınıklı; Hristiyan inancının erken emekçisi Aziz Nikolaos Myralı-Demreli; Abdal Musa, Elmalılı, Kafi Baba Limyralı-Turunçovalı ve daha çok uzunca bir aydınlık ve bilim listesi antik çağlarda Antalya güneşinin düşünsel ışıkları olmuştur.
Bu ışık demetlerinin her biri bir hikâyedir. Tarih boyunca biriken uygarlık ışıkları, zaman boyunca oluşan doğal ışıklar, binlerce karakterden yansıyan bilginin aydınlık ışıkları hep birlikte çok ışıklı bir hikâyenin parçacıkları oldular: Tarihin derinlerinden, doğanın yüreğinden gelen ışıklar toplamının tam adı ise Antalya’dır.
Şimdi de bol ışıklı belgeseller ve altın saçlı kadınların oynadığı filmler çekme; ışığın zaferi isimli bir roman yazma; ışık ışık parlayan şiirler döktürme zamanıdır. Hepsinin adı da Antalya olmalıdır.
